Embedded Files
'The Whole note', April 2018,
'The Whole note', April 2018,
Critic written by David Olds
Critic written by David Olds
https://www.thewholenote.com/index.php/booksrecords2/classicalabeyond/27793 keyed-in-april-2018
Dirk Herten is a pianist who marches to the beat of a different metronome. His latest recording Johannes Brahms – Opp. 76, 79, 116-119 (White Records white records.com) intro- duces an approach to Brahms not often heard. Herten puts his music into a freely modern context. His principal tool is to slow down works that are usually played at considerably faster tempi. And while he does this with several pieces, the most dramatic effect is on the Rhapsodie Op.119. The reduction in speed takes much of the traditional turmoil out of the music.
The boiling Romantic cauldron is reduced to a simmer. This suddenly puts the music into a stricter rhythm, forcing the ear to listen for new things, and this is how Herten makes his point with Brahms. The usual dramatic changes in speed are curtailed and Brahms’ bold key changes and harmonic wanderings suddenly become more noticeable.
The Steinway D that Herten plays is very closely miked and possibly spe- cially voiced for this session. In any case, he plays the instrument with a heightened intimacy that will make this Brahms repertoire a new experience for many. His touch can be mechanistically per- fect as in the Intermezzo Op.117 No.1 or lusciously fluid as in the Intermezzo Op.118 No.2. Herten pedals very lightly if at all, and uses the instrument’s natural resonance to fill the newly created microseconds of time. It’s a courageous and provocative disc.
Michael Finnissy's arrangements of songs by Gershwin given a delicate reading. Michael Finnissy was born in 1946 in London and has been active as a performer (pianist) and composer since the mid-1970s. He served as President of the International Society for Contemporary Music (ISCM) from 1990-96, and is currently Professor of Composition at the University of Southampton. His works are renowned for their demanding technical requirements, and often consist of transformative rearrangements of material by other composers: his Verdi Transcriptions for piano (1986) is one of the better known examples. Finnissy has also completely reworked two sets of songs by George Gershwin for solo piano – Gershwin Arrangements and More Gershwin – and it is the first of these that is presented here in a new recording by Belgian pianist Dirk Herten. Thirteen famous songs, including How Long Has This Been Going On, Love is Here to Stay, Shall We Dance? and Embraceable You have been examined and dissected under the Finnissy microscope, with extremely rewarding results. Spacious and delicately spikey, these arrangements are quite fascinating –Gershwin’s unmistakable melodies are instantly recognisable but embedded within new modernist frameworks that are at once compositionally sophisticated and completely accessible.
Herten’s thoughtful and delicate reading prompted Finnissy himself to comment on its demonstration of a “delicately shaded super-awareness of all the harmonic details, and an amazing refined grasp of piano sonority and nuance.” The recording on Belgian label White is crisp but warm with plenty of breathing space. The CD packaging is minimal with no liner notes. Keywords Michael Finnish , Dirk Herten , Gershwin- See more at: http://www.limelightmagazine.com.au/content/gershwin arrangements-piano-dirk-herten#sthash.rEJmHPJ8.dpuf
______________________________________________________________________
BY KIERSTEN VAN VLIET ON 11 JULY 2016
CD REVIEWS, CONTEMPORARY, MAINSTREAM JAZZ, PIANO, POPULAR MUSIC
George Gershwin’s songs are so ubiquitous that it is hard to imagine an experience of his work untouched by adaptations, whether in film or in the concert hall. This set of 13 tunes was transcribed by English composer Michael Finnissy over the same number of years, between 1975 and 1988. Finnissy is perhaps best known for his transcriptions, from his English Country Tunes (1982–85) to his completion of Mozart’s Requiem (2013).
Finnissy, who celebrated his 70th birthday earlier this year, hailed Dirk Herten’s performance as “thoughtful, sensitive, [and]delicately-shaded,” while praising his refined touch. He continued, “I feel like a ‘revered classic’…your performances are enraptured.” High praise indeed for Herten, but not undeserved. In Herten’s hands, classics such as “They Can’t Take That Away from Me” and “Embraceable You” are a wistful fantasy of time past, an involuntary – but not unwelcome – return. Herten’s reverent interpretation of the intricate material renders the original tunes nearly saccharine and pale in comparison. Herten takes a decidedly slower tempo than Finnissy.
The disc clocks in at over an hour rather than Finnissy’s suggestion of 40 minutes, showcasing a virtuosity based in sentimentality rather than speed. Harmony takes precedence over other music elements, though the impression of free-flowing musical material belies its rhythmic complexity. Don’t be fooled by the rather dour cover of a forest shrouded in fog; instead of obfuscating Gershwin’s simple melodic genius, the album unveils tints and tones in the original source material, while bringing past and present into silvery dialogue
Charles Ives : 4 sonates for violin and piano recensie Pizzicato GDL www.pizzicato.lu Viel Farbe für Charles Ives 01/07/2016 Charles Ives: Violinsonaten Nr. 1-4; Annabelle Berthomé Reynolds; Violine, Dirk Herten, Klavier; 1 CD Wh'te 2016; Aufnahme 02/2016, Veröffentlichung 04/2016 (79'24)
Rezension von Remy Franck Die vier Violinsonaten von Charles Ives wurden noch nicht oft eingespielt, und etwas bekannter wurden sie erst 2012 durch die Aufnahme mit Hilary Hahn bei DG. Dennoch bleiben die komplexen Werke wohl zu sperrig, um ein breites Publikum anzusprechen. Charles Ives war ein Komponist, der seiner Zeit weit voraus war, und die zwischen 1901 und 1940 komponierten Sonaten wirken auch heute noch extrem modern. Das Resultat der Auseinandersetzung von Annabelle Berthomé Reynolds und Dirk Herten mit dieser Musik ist beeindruckend, denn während die Hahn-Aufnahmen etwas akademisch klingen, bringen die Französin Berthomé und der Belgier Herten die Sonaten mit einem substanzreichen Klang sehr souverän zur Geltung. Hier wurde deutlich mehr als nur an die Technik gedacht, und so wird die Musik sehr ausdrucksvoll. Die Farben sind reicher und vor allem wärmer als bei Hahn/Lisitsa und die Balance zwischen beiden Instrumenten ist perfekt
'La FOLIA' Boston
September 2016, from Managing Director Grant Chu Covell
“Con Slugarocko.” Charles IVES:
Sonata No. 1 for Violin and Piano (1901-17);
Sonata No. 2 for Violin and Piano (1901-17);
Sonata No. 3 for Violin and Piano (1901-14);
Sonata No. 4 for Violin and Piano,
“Children’s Day at the Camp Meeting” (1900-16).
Annabelle Berthomé Reynolds (vln), Dirk Herten (pno). White (Bruxelles) 2016 (1 CD) (http://www.white-records.com/).
Ives is hard musically and conceptually. Freewheeling dissonance may keep mainstream interpreters at bay, but there are those who take the technical problems in stride only to be baffled by the popular tunes and deceptive harmonies. A successful pass at the violin and piano sonatas ought to draw some sweat and present a wee bit of coarseness. Berthomé-Reynolds and Herten provide the right amount of practiced inexactitude. In No. 1, the material that also appears verbatim in Symphony No. 4 has a delightful swagger and reflection of the orchestral palette. When Ives lands on the wrong key or takes an unexpected turn, Berthomé Reynolds and Herten express their surprise along with a pinch of admiration. The longest sonata, the nearly half-hour No. 3, may be the most wearying and meandering. The most abrupt, the 10-minute No. 4 which contains Ives’ con slugarocko marking, is a gem.
Critic for HERTEN’s 32 Beethoven Klaviersonaten Rob Cowan - music critic ‘Gramophone’ UK BOX--SET Round-Up:
Critic for HERTEN’s 32 Beethoven Klaviersonaten Rob Cowan - music critic ‘Gramophone’ UK BOX--SET Round-Up:
Cowan, Rob, Gramophone, November 2019
Every now and then an unfamiliar recording of the complete Beethoven piano sonatas challenges acknowledged preconceptions regarding interpretation, but a recent set on the Belgian 'White' label by Dirk Herten goes a step or two farther even than that.
For openers, who is Dirk Herten? An internet trawl yields, on the same label, discs of music by Brahms and Gershwin (arranged by Michael Finnissy). But of Herten himself? There's nothing that I could trace, except a few words in Belgian from Moors Magazine. Which is a pity, because this pointillist approach to Beethoven, cast rather in the shadow of Glenn Gould, is worth exploring.
Also, Herten's invariably broad speeds, sometimes slow enough to warrant the description 'rehearsal tempo', might be worth explaining. The Hammerklavier's first movement stretches to over 13 and a half minutes, and yet Herten's care over articulation, his resolve — and this applies throughout the set to make every note 'tell' even when the musical context might suggest that undue pointmaking will prove distracting, is to say the least unusual.
Another significant place to sample is the slow movement of Op 2 No 2, with its clipped bass accompaniment, or the matter - of- fact opening Adagio sostenuto of the Moonlight Sonata, which is pretty nifty by anystandards and where top line and accompaniment step virtually arm in arm. Pedantic or inspirational? Pm still making up my mind; but if you wish to see and hear Herten playing, the Arietta from Op 111 is available on YouTube.
DE GROOTE OORLOG: OLSI LEKA EN PETER CAELEN RUKKEN ER UW HART UIT
DE GROOTE OORLOG: OLSI LEKA EN PETER CAELEN RUKKEN ER UW HART UIT
En u… geeft zich genadeloos over.
Dus wat als iets u de gevoelens rond de Eerste Wereldoorlog kon laten herbeleven? Het is misschien de vreemdste vraag die iemand u ooit stelde. Wie wil er nu honger, pijn en dood voelen?
Impressies
Cellist Olsi Leka en pianist Peter Caelen nemen u met hun cd Reminiscence mee op reis doorheen de diepste krochten van uw ziel. Deze cd is trouwens het vervolg op hun concertenreeks met hetzelfde programma. Voor wie toen niet naar het Brusselse Conservatorium kon komen is er dus goed nieuws. U kunt het allemaal thuis mentaal en muzikaal herbeleven. Het album werd zelfs in dezelfde zaal opgenomen, met de akoestiek van de zalen van weleer.
Er werd bewust gekozen voor kamermuziek uit de laatromantiek, over muziek uit het begin van de twintigste eeuw naar zelfs een hedendaags componist – Valentin Silvestrov (geb 1937) – die in dit sentimentele plaatje past. Het geheel is drager van een zekere tristesse die tegelijk lieflijk klinkt. Ontroering is hierbij het sleutelwoord. De componisten zijn zowel courant opgevoerde namen als minder vaak gespeelde namen – het gevoel dat de muziek met zich meebrengt overheerst.
Woord en beeld
Zoals er tijdens het concert foto’s, brieven en gedichten werden geprojecteerd; zo werden er een aantal brieven bij de cd gevoegd. Er is het meisje dat wacht op de thuiskomst van papa, de soldaat die een strijdmakker ziet sterven, een brief over de fameuze wapenstilstand op nieuwjaarsdag 1915 en de ellende binnen de loopgraven. Foto’s van desolate landschappen, kraters en obussen voeren u steeds dieper naar dat gevoel van onmacht over wat nooit meer mag gebeuren. Maar toch geniet u van die heerlijke nostalgie. De samenstelling van de foto’s gebeurde door Frédéric Pauwels, gespecialiseerd in foto’s rond sociale thema’s.
Dood en chocolade
Het album bevat muziek van de Nederlandse vrouwelijke componiste Henriëtte Bosmans (1895-1952) met Nuit Calme . De eerste brief die u hierbij te lezen krijgt is onmiddellijk dat lieflijke briefje van het meisje wiens papa aan het front is. Ze vraagt om chocolade voor haar verjaardag. De emotionele rollercoaster neemt u vervolgens mee naar de Liebestraum van Ferenc Liszt (1811-1886) en een wiegelied van Vasyl Barvinsky (1888-1963).
Franz…
Tijdens het concert viel het al op, het Ständchen van Franz Schubert (1797-1828). Het is misschien het oudste werk op dit album, maar draagt alles in zich wat deze beelden en brieven oproepen: weemoed, liefde, geborgenheid, ergens wanhoop maar ook troost. Hij was de componist met romantische inborst die voelde dat de dood hem op de hielen zat – de man die hield van woord en zo sentiment in muziek kon omzetten. Het wordt trouwens iets trager gespeeld dan de meeste versies, en terecht. Het werk komt tot zijn recht in overeenstemming met tijdsgeest en kader. Schubert hield niet van vluggertjes, excusez-le-mot.
Trouwens, nog zoiets U kent ze wel, de siroop van de strijkers uit de plaatopnamen van de jaren 20. Waarom ging die toch verloren? Hier wordt ze dus grotendeels teruggevonden. Terecht.
Cherchez les hommes
Olsi Leka is lessenaaraanvoerder van het Belgian National Orchestra en verbonden aan de conservatoria van Antwerpen en Brussel. Pianist Caelen is artistiek directeur van de Excellent Concerts in Eijsden. Daarnaast speelt hij samen met meerdere strijkersorkesten en won hij diverse kamermuziekprijzen, zoals de eerste prijs in de Prinses Christina Wedstrijd (NL).
written by Knopskaya September 18, 2018
Entre les lignes
Entre les lignes
Échos de la Grande Guerre
Échos de la Grande Guerre
PÉRÉGRINATIONS par Lucie Van de Walle, le 04 janvier 2018
n novembre 2018, il y aura 100 ans que l’armistice mettait un point final à la Grande Guerre. Des films, des émissions de radio et des documentaires télévisuels ont largement apporté leur contribution au devoir de mémoire relatif à cette immense tragédie. Le sujet ne sera pourtant jamais épuisé et le violoncelliste Olsi Leka a pris l’initiative d’apporter sa contribution artistique à cette commémoration. En effet, on peut être à la fois violoncelliste et fervent d’histoire. Aussi ce très talentueux musicien a-t-il mis au point un “Récital en images” qui, combinant musique, textes et images, s’adresse à un public de tous âges. C’est que les compositions, notamment le Fantasiestücke de Schumann et les Variations concertantes de Mendelsshon, œuvres pour piano et violoncelle, créent un lien avec des textes qui seront visualisés (et proposés en trois langues). Il s’agit de poésies et de courriers rédigés par les soldats de cette terrifiante Grande Guerre. Mais les sublimes partitions mises au programme entrent également en résonnance avec la série d’images du photo-journaliste Frédéric Pauwels, que l’on sait engagé dans pas mal de causes humanitaires. Présentées comme autant de cicatrices striant les paysages, ces photographies ont été cueillies tout au long des 700 kilomètres de la ligne de front de l’Ouest, à savoir depuis la Mer du Nord jusque dans les Vosges.
Le pianiste Peter Caelen et le violoncelliste Olsi Leka © Dominique Lambelin
Versant musique Olsi Leka, violoncelle solo à l’Orchestre National de Belgique et professeur aux Conservatoires Royaux de Bruxelles et d’Anvers qui se produit aussi un peu partout comme soliste et chambriste – s’est choisi un solide partenaire. Il s’agit du brillant pianiste hollandais Peter Caelen, aussi soliste international, qui lui donnera la réplique avec la finesse qu’on lui connaît.
Au travers de ce “Récital en images”, Olsi Leka veut, par l’art, amener un autre regard sur cette guerre absurde (mais il y en a-t-il d’autres ?) spécialement traumatisante et, loin de toute appartenance idéologique ou identitaire, diffuser un message de paix. Gageons que ce récital aux accents humanitaires fera vibrer l’audience du Conservatoire Royal de Bruxelles.
“Récital en images – La Grande Guerre”. Le samedi 20 janvier 2018 à 20 h. Conservatoire Royal de Bruxelles, 30, de la Régence, 1000 Bruxelles.
DE GROOTE OORLOG: PARELS VOOR HET PUBLIEK
DE GROOTE OORLOG: PARELS VOOR HET PUBLIEK
Posted by Veerle Deknopper | 22/01/2018 | Concerten | 0
Het moest een sereen project worden tussen twee muzikanten en een fotograaf; honderd jaar na het einde van de Eerste Wereldoorlog wilden zij een totaalbeeld scheppen op basis van sereniteit en emotie.
Cellist Olsi Leka – docent aan het conservatorium van Brussel – bracht samen met pianist Peter Caelen een portret gebaseerd op pure emotie. Muzikaal een mooi geslaagd concept. Net zoals het aangekondigd was op de website van Olsi Leka zelf trouwens. Alle composities stonden qua achtergrond los van de oorlog zelf. Ze wilden enkel dat correcte gevoel bij beeld en tekst oproepen. Het waren vooral de teksten die een diepe indruk nalieten. Brieven van aan het front, benaderingen van contemporaine kunstenaars en schrijvers.
Zo werd er gekozen voor een Romance van Schumann, alsook voor het Ständchen van Franz Schubert; beiden eigenlijk liefdesbetuigingen. Net uit die romantiek werd de weemoed geplukt – hoop. Leka en Caelen werkten los van thema, maar toch werd er geen muziek gebracht die ouder was dan honderd jaar op het moment van het uitbreken van De Groote Oorlog zelf. En dat was net de kracht die de muziek bond, er was zoals reeds eerder vernoemd de weemoed van de romantiek die alles mooi kon binden tot een muzikaal-emotionele beleving. Een rode draad zeg maar. Na de pauze werd dit nogmaals bevestigd door de Liebestraum van Franz Liszt. Arvo Pärt mag wel geen tweehonderd jaar oud zijn, en zelfs nog bij leven; de mystiek achter zijn muziek voedde de romantiek op een transcendente wijze. Er was ook veel aandacht voor minder opgevoerde componisten uit diezelfde periode. Zo werd er aangevangen met een compositie van de Nederlandse vrouwelijke componist Henriëtte Bosmans. Zij wordt ook wel eens de vrouwelijke Brahms van de Lage Landen genoemd.
Verder was de prestatie van de muzikanten van de avond op zoveel manieren oprecht. Daar waren ze; ze speelden trots en met zoveel inleving. De omgeving was prachtig en toch ook een teken van verval; het Koninklijk Brusselse Conservatorium – Mensen, red het op welke wijze dan ook want het is te kostbaar om te laten instorten. De sereniteit zat meestal tussen de noten, tussen de muziek, in de zo belangrijke stiltes. Twee muzikanten zaten anderhalf uur zonder enige kuch of blaas alles van zichzelf te geven in muziek en in stilte – sereniteit heet zoiets. Aartsmoeilijke passages waren ertussen. Stelt u het zich maar voor: een Arabesk waarin er dient gestreken te worden en simultaan links zowel als rechts pizzicato moet worden toegepast. Intussen gedroeg het publiek zich als een zootje ongeregeld. Twee stoelen verder aan de rechterkant zaten mensen te discussiëren over hun boodschappenlijst. In de andere richting werd er rustig met papier gefrommeld. Een andere man bleef maar zijn pakje papieren zakdoekjes opentrekken en sluiten. Mensen die hun bronchieën vrij spel lieten geneerden zich allerminst. Dames met fototoestellen die constant klikgeluiden maakten. Anderhalf uur zaten de muzikanten er onbeweeglijk alles van zichzelf te geven voor u, die nog geen anderhalve minuut hetzelfde kon.
Maar laten we met liefde eindigen. Want zo was het bedoeld. Nooit meer oorlog!
Ständchen
Ludwig Rellstab
Leise flehen meine Lieder
Durch die Nacht zu dir;
In den stillen Hain hernieder,
Liebchen, komm zu mir!
Flüsternd schlanke Wipfel rauschen
In des Mondes Licht;
Des Verräters feindlich Lauschen
Fürchte, Holde, nicht.
Hörst die Nachtigallen schlagen?
Ach! sie flehen dich,
Mit der Töne süßen Klagen
Flehen sie für mich.
Sie verstehn des Busens Sehnen,
Kennen Liebesschmerz,
Rühren mit den Silbertönen
Jedes weiche Herz.
Laß auch dir die Brust bewegen,
Liebchen, höre mich!
Bebend harr’ ich dir entgegen!
Komm, beglücke mich!
Page updated
Google Sites
Report abuse